Κι αν ήσουν εσύ η Ηριάννα;

Μοιράσου το
Share on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Σε μία κοινωνία η οποία αν μη τι άλλο το πλέον εύκολο της είναι να κάνει δικαστήρια και να βγάζει ετυμηγορίες, άνθρωποι, προσωπικότητες και ζωές σπιλώνονται και καταπατούνται με σκοπό την απαλοιφή των δικών μας λαθών. Τι γίνεται όμως όταν κατακρεουργείτε το μέλλον νέων ανθρώπων που ούτε πολλοί είμαστε πλέον και ούτε μέλλον δεν βλέπουμε σε μια  κοινωνία που διαμόρφωσαν άλλοι για να ζήσουμε; Τα καλύτερα μυαλά μας βγαίνουν έξω και όσα λειψά ,κατά την γνώμη σας πάντα, μένουν εδώ είτε τα στιγματίζεται είτε τους αφήνεται χωρίς ελπίδα. Βέβαια, τα χρυσά παιδιά τα οποία είναι έτοιμα γρανάζια και άξιοι συνεχιστές των κοινωνικών αυτοματισμών και του σάπιου ,από την γέννηση του, συστήματος χαίρουν άφθονων προνομίων.

Το θέμα μας βέβαια είναι άλλο. Τι γίνεται όταν το παράλογο, ο φόβος και δήμιοι εμπλέκονται σε μία ιστορία; Πώς διαμορφώνεται η ζωή, όχι ενός φανταστικού ήρωα από κάποια ταινία, μα πραγματικού ανθρώπου γίνεται μέσω άσκησης πολιτικής, μέσω επίδειξης δύναμης από μια μασκαρεμένη ηγεμονία άδικων νόμων.

Αν δεν ξέρεις την ιστορία της Ηριάννας τσέκαρε το  βίντεο .

Όταν αυτό δεν σε αγγίζει άμεσα δεν νοιάζεσαι ή τουλάχιστον δεν μπορείς να δεις εύκολα το παράλογο αλλά και το τρομακτικό πίσω από όλο αυτό. Το παράλογο λοιπόν είναι όλη η ιστορία της Ηριάννας από την αρχή μέχρι το τέλος της.

Ο φόβος είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Είναι αυτή η φωνή μέσα σου το “κάτι έκανε κι αυτή”, το “τι ψάχνεις;” ή το χειρότερο “ΠΩΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ!!!!!!! ΕΝΟΧΗ!!!!”. Το ότι η τρομοκρατία είναι κάτι το οποίο αντικειμενικά είναι κακό και φοβίζει το λαό αλλά και πάει πίσω το κίνημα και τις δράσεις του είναι τελείως διαφορετικό από το όποιον κατηγορούμε για τρομοκρατία να είναι ένοχος. Χωρίς στοιχεία ή με κατασκευασμένα. Αλλά η φωνούλα μέσα σου αυτή η γλυκιά ένοχη ευχαρίστηση που σου έρχεται σχεδόν ψιθυριστά γιατί ντρέπεσαι να το πεις ακόμα και στον ίδιο σου τον εαυτό   “Δεν λες καλά που δεν είμαι εγώ;”.

Οι Δήμιοι είναι αυτοί που έρχονται για να βγάλουν από την δύσκολη θέση αυτούς του κεκαλυμμένους ηγεμόνες που τάχα έχουν και ευαισθησίες. Που δεν μπορούν να φανερωθούν έτσι απλά! Προσπαθώντας, λοιπόν, να εξυπηρετήσουν και να καλύψουν ένα σύστημα που όχι μόνο νοσεί, αλλά δεν έχει καμία αναστολή στο να φέρει σε πέρας τις αποστολές ακόμα και αν αυτό έχει να κάνει με το να συνθλίψει ζωές νέων και όχι μόνο.

Το ερώτημα λοιπόν που γεννάτε είναι ένα: Κι αν ήσουν εσύ η Ηριάννα; Σκέψου το. Πόσες φορές δεν σκέφτηκες “Ποιος μπλέκει τώρα;” στιγμές που είχες δίκιο, πόσες φορές είπες “Ας το μωρέ ας ξεμπερδέψουμε πρόχειρα”. Ή ακόμα και πόσες φορές άτομα όχι μόνο του “συστήματος”, αλλά γενικά δεν εκμεταλλεύτηκαν το καλό του χαρακτήρα σου και ξαφνικά πάτησαν στο σώμα για να πετύχουν το οτιδήποτε. Ο φόβος δεν είναι κακό να το νιώθεις. Όλοι τον νιώθουν και ακόμα κι αυτοί που φαίνονται στα μάτια σου γενναίοι. Απλά δεν τον άφησαν να τους κερδίσει. Το παράλογο, μπορεί και να σου προκαλεί φόβο. Αλλά να είσαι σίγουρος πως μπορείς να τον κερδίσεις. Οι δήμιοι εάν ξεπεράσεις τον προσωρινό σου φόβο δεν θα σου κάνουν ούτε καν αίσθηση.

Τελικά, ένα σύστημα που δείχνει πως προσπαθεί να σώσει τον κόσμο από την τρομοκρατία, την χρησιμοποιεί για να δικό του συμφέρον. Προς θεού οι τρομοκράτες δεν είναι ξεπουλημένα άτομα στα χέρια ενός συστήματος. Καμία σχέση αλλά η “φοβο-κρατία” που μας διακατέχει γεννάται από υποθέσεις όπως της Ηριάννας. Ο φόβος του μην μπλέξουμε και ‘μεις ρε παιδάκι μου! Αν αντιδράσω τι θα καταφέρω; Είναι ανίκητοι…

Απλά σε όλα αυτά βάλε το ερώτημα… Κι αν δεν είναι;

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *