Δολονία Αλιέντε: Η δική μας 11η Σεπτεμβρίου

Μοιράσου το
Share on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

του Παπαδομανωλάκη Παναγιώτη

Δεν ξεχνάμε την άλλη 11η Σεπτεμβρίου. Αυτή που οι Αμερικάνοι κάνουν πως δεν θυμούνται, γιατί δεν μπορούν να αυτοπροβληθούν ως θύματα, αφού είναι ξεκάθαρα οι θύτες. Μιλάμε για το φασιστικό πραξικόπημα στη Χιλή και την άνοδο του φασίστα Πινοσέτ, ο οποίος με την στήριξη των ΗΠΑ και των μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών, θα εφαρμόσει ένα πρόγραμμα νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης, που όπως βλέπουμε ακόμα έχει απήχηση στα ορφανά της Σχολής του Σικάγο(βλεπε δηλώσεις Καραγκούνη-ΝΔ).

Ο Αλιέντε παρέλαβε μια Χιλή εξαρτημένη από τον ιμπεριαλισμό. Εθνικοποίησε τις τράπεζες, μονοπώλια(όπως αυτό του χαλκού που εκμεταλλεύονταν οι ΗΠΑ), την διανομή και παραγωγή ρεύματος κα. Ενδεικτικά, τα τέλη του 1972 ο δημόσιος τομέας παρήγαγε το 50℅ του βιομηχανικού προϊόντος. Στα εθνικοποιημένα εργοστάσια, οι εργάτες συμμετείχαν στη διοίκηση. Ως αποτέλεσμα της πολιτικής του, είχαμε αύξηση του πραγματικού μισθού κατά 20% και πτώση της ανεργίας από 8,8 στο 3℅, μείωση παιδικής θνησιμότητας κατά της 20℅, ανάπτυξη δημόσιας εκπαίδευσης και καταπολέμηση του αναλφαβητισμού, όπως και τη δημιουργία καθολικού υγειονομικού συστήματος.Τελος, οι απαλλοτριώσεις των τσιφλικιών προχώρησαν και προωθήθηκαν οι αγροτικοί συνεταιρισμοί.(Τα στοιχεία από το βιβλίο “Ο Φιντέλ Κάστρο για τον Αλιέντε”, Εκδόσεις Τόπος)

Για τα παραπάνω ο πρόεδρος της Χιλής δέχτηκε έναν πρωτοφανή οικονομικό πόλεμο, που χαρακτηρίστηκε από μεγάλη φυγή κεφαλαίων, απόκρυψη εμπορευμάτων, λοκ άουτ επιχειρήσεων, πάγωμα δανειοδότησης από τις ΗΠΑ, συνωμοσίες, δολοφονίες κυβερνητικών στελεχών και τελικά τις ερπύστριες που ήρθαν να ποδοπατήσουν τις κατακτήσεις του λαού της Χιλής.

Με τις νίκες του, τις αυταπάτες του για ειρηνική επανάσταση, τον ηρωισμό του, θα μας θυμίζει πάντα το δίκαιο αγώνα των λαών για ανεξαρτησία και προκοπή στο τόπο τους.

Θα μας θυμίζει την βαρβαρότητα του ιμπεριαλισμού και των υπηρετών του. Θα τον βλέπουμε πάντα, όπου βλέπουμε τη βαρβαρότητα αυτή.

Θα τον βλέπουμε στα άδεια ράφια στη Βενεζουέλα και στην απόπειρα δολοφονίας του προέδρου της.

Θα τον βλέπουμε στην Νικαράουα, στον φυλακισμένο Λούλα.

Θα τον βλέπουμε στους δολοφονημένους ηγέτες των ΛΔ του Ντονμπάς

Θα τον βλέπουμε στην ελληνική οικονομική ασφυξία
και η καρδιά μας θα σφίγγεται, όπως όταν ακούσαμε τον Πάγκαλο να λέει οτι αν βγούμε από το ευρώ θα έχουμε τανκς στους δρόμους ή το Μεϊμαράκη να καλεί την αστική τάξη να παρέμβει στο δημοψήφισμα. Ενώ, θα νιώθουμε αηδία όταν ακούμε τον υποταγμένο σημερινό πρωθυπουργό να μιλάει στο όνομά του.

Κάθε φορά που ο ιμπεριαλισμός και τα μονοπώλια κινδυνεύουν και δείχνουν τα δόντια τους, ο Αλιέντε θα είναι εκεί. Με το τουφέκι στο χέρι, όπως αντιμετώπισε με λίγους συντρόφους τα τανκς του Πινοσέτ, νικώντας την έσχατη στιγμή την αυταπάτη του:

“Ο πρόεδρος(Αλιέντε) δεν ήταν μόνο γενναίος και πιστός στο λόγο που έδωσε να πεθάνει υπερασπιζόμενος το συμφέρον του λαού, αλλά έφτασε κιόλας τη κρίσιμη στιγμή σε απίστευτα όρια. Το μεγαλείο ψυχής, στωικότητα, ο δυναμισμός, η ηγετική ικανότητα και ο ηρωισμός που επέδειξε ήταν αξιοθαύμαστα. Σε αυτή την ήπειρο ένας πρόεδρος δεν πρωταγωνίστησε σε τέτοιο δραματικό άθλο. Πολλές φορές η άοπλη σκέψη ταπεινώθηκε από την ωμή βία. Ωστόσο, τώρα μπορεί να ειπωθεί πως ποτέ η ωμή βία δε συνάντησε ανάλογη αντίσταση στο στρατιωτικό πεδίο από έναν άνδρα των ιδεών, του οποίου όπλο ήταν ανέκαθεν ο λόγος και πένα” (ό.π., Ομιλία Φιντέλ Κάστρο για τον Αλιέντε στην Αβάνα)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *