Ο Θάνατος της Παγκοσμιοποίησης(;) και η άνοδος της Ακροδεξιάς

Ζούμε στις μέρες του θανάτου της παγκοσμιοποίησης. Θέλοντας να το δούμε ή όχι, αυτό είναι μια πραγματικότητα. Το σχέδιο και η ιδέα της παγκοσμιοποίησης ήταν καταδικασμένα να πεθάνουν από την αρχή. Ο πλανήτης δεν μπορεί να γίνει μια παγκόσμια γειτονιά, δεν μπορεί να είμαστε όλοι ίδιοι στα πλαίσια αυτής της γειτονιάς.

Σύμφωνα με το συστημικό ορισμό παγκοσμιοποίηση είναι η αυξανόμενη οικονομική αλληλεξάρτηση των χωρών παγκόσμια μέσω του αυξανόμενου όγκου και ποικιλίας διεθνών συναλλαγών αγαθών και υπηρεσιών, της ελεύθερης ροής κεφαλαίου διεθνώς, και της γρήγορης και ευρείας διάχυσης της τεχνολογίας. Αυτά όσο αναφορά την οικονομική διάσταση της παγκοσμιοποίησης. Κοινωνικά, η παγκοσμιοποίηση με την πάροδο των χρόνων τείνει να εξοντώσει τα χαρακτηριστικά λαών, αλλά και ατομικά, που τους κάνουν να διαφέρουν μεταξύ τους. Έτσι, λοιπόν ένα αίτημα που έχει γεννηθεί μέσα από το κίνημα και τους αγώνες παραποιείται και γίνεται μάλιστα το όπλο για τον καταποντισμό του, αλλά και την εξόντωση του.

Το σύνθημα δεν είναι άλλο από την ισότητα και πως παρά τις διαφορές μας είμαστε ίσοι. Αυτό το σύνθημα κατέληξε για να είμαστε ίσοι πρέπει να είμαστε και ίδιοι. Προφανώς και κάτι τέτοιο δεν είναι η αλήθεια και η πραγματικότητα της ισότητας. Το ότι όλοι έχουμε και σαν λαοί, αλλά και σαν άτομα χαρακτηριστικά που μας διαφοροποιούν από τους άλλους δεν σημαίνει πως μας ανεβάζουν ή μας υποβιβάζουν σε σχέση με τους άλλους.

Έτσι, λοιπόν, η παγκοσμιοποίηση έχει σκοτώσει πολλά από τα χαρακτηριστικά τα οποία ξεχωρίζουν τα άτομα και έχει προχωρήσει σε μια ιδανική μαζοποίηση. Όχι μόνο από τις μόδες, όχι μόνο από τον τρόπο και την μορφή της πληροφόρησης, αλλά από την σταδιακή κατάργηση αλλοτρίωση του ανθρώπου, χτυπώντας τα ήθη, τα έθιμα του, τις αντιλήψεις του ακόμα και τον τρόπο συμπεριφοράς του. Για να μην παρεξηγηθώ δεν πιστεύω ούτε πως τα ήθη και τα έθιμα της χώρας μας ή κάποιου συγκεκριμένου ατόμου δεν μπορεί να μην είναι λανθασμένα. Όμως, στο τωρινό σύστημα δεν δίνεται σημασία ούτε στην ατομικότητα, ούτε στις μικρές λεπτομέρειες του κάθε λαού. Σε αυτό βέβαια, βοηθά και η ιδεολογική άνοδος του Φιλελευθερισμού, αλλά και του Νεοφιλελευθερισμού.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η τάση της μάζας προς τον εθνικισμό, την ακροδεξιά, τον ρατσισμό. Θα μπορούσαμε να το παρατηρήσουμε σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, αλλά και σε όλη την Δύση. Ο ρατσισμός και ο φασισμός από την δομή τους σαν ιδεολογίες έχουν την τάση να εστιάζουν σε αυτά τα μοναδικά χαρακτηριστικά του καθενός. Αυτό σημαίνει πως χρησιμοποιούν την διαφορετικότητα από λάθος θέση και για λάθος λόγους και για λάθος σκοπούς. Δυστυχώς σήμερα φαίνεται στα μάτια αρκετών λαϊκών στρωμάτων ως μια λύση και μπορεί και η μόνη.

Το κίνημα από την άλλη λειτουργεί στα όρια του αυτισμού. Χωρίς συντονισμένες ενέργειες για την εξάλειψη των στοιχείων αυτών. Βέβαια, το μόνο που μπορώ να του αναγνωρίσω είναι πως οι ισορροπίες είναι πλέον αρκετά ετοιμόρροπες. Ο κίνδυνος να μην χαρακτηριστεί εσφαλμένα το οδηγεί σε λάθη τα οποία μετατρέπονται σε παραχώρηση της «μη πολιτικοποιημένης» μάζας στα χέρια του φασισμού.

Το επιχείρημα πως δεν γίνεται να μην είσαι πολιτικοποιημένος δεν ισχύει. Η κοινωνία αποτελείται στο μεγαλύτερο μέρος της από άτομα που δεν έχουν κάποια συγκεκριμένη ιδεολογία και είναι εκεί περιμένοντας είτε να βρουν ιδεολογία είτε να πειστούν και να τους κερδίσεις. Αντί αυτού μεγάλο κομμάτι του κινήματος παραμένει άπραγο ως προς αυτές τις ομάδες. Από την άλλη τα σημεία από το κίνημα που περνάει κρίση που δρουν , κατά την γνώμη μου , σωστά κρίνεται, κατηγορείται και λοιδορείται.

Συμπερασματικά αυτό που θεωρώ σαν αναγκαία λύση είναι η οργάνωση και ανασυγκρότηση του κινήματος, μέσα από τον λαό και την κοινωνία. Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που πρέπει να κερδίσουμε από τους φασίστες. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι σαν αυτούς που εμπιστεύονται, απλά μπορεί να μην βλέπουν καθαρά, μπορεί να μην βλέπουν γενικά. Θα χαρίσει το περήφανο κίνημα τον κόσμο του σε αυτούς;  Πρέπει να εντοπιστούν τα προβλήματα και να διαλυθούν.

Αν σκεφτείς πως το πρόβλημα δεν είναι αυτοί οι γραφικοί φασίστες, μπορεί να είναι μέρος του αλλά αυτοί δεν μπορούν να κάνουν τίποτα μπροστά σε ένα οργανωμένο κίνημα. Ίσως τα πραγματικά προβλήματα να είναι η παγκοσμιοποίηση, το ίδιο το κίνημα και τα  άτομα που κατέχουν κάποιες θέσεις σε αυτό.

Το τελευταίο ακούγεται, ή μάλλον διαβάζετε κάπως θολά. Με την έννοια πως το κίνημα δεν έχει ιεραρχίες, δεν αποτελείτε από πρόσωπα, δεν είναι κάτι απτό. Ίσως, απλά να αναθεωρήσουμε ποίοι ανήκουν στο κίνημα και ποίοι όχι. Να βρούμε ποίοι είναι αυτοί που καπηλεύονται και τα συνθήματα και την θέληση ατόμων για δραστηριοποίηση για τους κοινωνικούς αγώνες και μετατρέπουν όλα αυτά σε μία φάμπρικα. Μια καλοδουλεμένη μπίζνα! Μια καλοφτιαγμένη απάτη! Αυτοί οι άνθρωποι αλλάζουν την όψη τον έξω για το κίνημα και αποπροσανατολίζουν, βοηθώντας στη γενίκευση ότι όλα είναι το ίδιο.

Κλείνοντας, πρέπει να αναλογιστούμε τα λάθη μας και να προσπαθήσουμε να τα ξεπεράσουμε. Χωρίς υστερίες, χωρίς σπασμωδικές κινήσεις και πράξεις. Απλούστερα, να αναγνωρίσουμε τα προβλήματα. Τον φασίστα κανείς δεν θα το φοβάται τότε, δεν θα τον εμπιστεύεται και με τα λουτρά όλου του κόσμου δεν θα ξεπλένεται, άρα δεν θα είναι πρόβλημα. Διευκρινίζοντας, θα τσακιστούν μόνο όταν τσακίσουμε όλα τα άλλα προβλήματα, τα οποία τους συντηρούν και μάλιστα τους δυναμώνουν μέρα με τη μέρα!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *