Ο Χρόνης Μίσσιος μακριά από τα κομμουνιστόμετρα

Please follow and like us:
Follow by Email
Facebook
Facebook
Google+
http://www.guernica.eu/2018/11/%ce%bf-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%bc%ce%af%cf%83%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%b1%ce%ba%cf%81%ce%b9%ce%ac-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%bf%ce%bc%ce%bc%ce%bf%cf%85%ce%bd

η εικόνα προφίλ σας, Η εικόνα ίσως περιέχει: τον Panos Papado, γυαλιά

του Παπαδομανωλάκη Παναγιώτη

Από τον ουτοπικό σοσιαλισμό/αναρχισμό του Χρ. Μίσσιου που μας έκανε συντροφιά στα χρόνια των ιδεαλιστικών μας αναζητήσεων και που έπρεπε να προσπεράσουμε όπως το παλιό παλτό του ανέλπιδου Ν. Καζαντζάκη και την μακρυγιαννική σκέψη του Θεοδωράκη, στην πορεία της ιδεολογικής μας συγκρότησης.

Κάπου κάπου χρειάζεται να αφήνουμε τα κομμουνιστόμετρα μακριά(ειδικά εκείνοι που τους πέφτουν και μεγάλα), για να μας παρασύρει για λίγο η γνησιότητα της παρόρμησης, το πάθος για ζωή και τα αποτυπωμένα συναισθήματα από την λαϊκή πένα ενός λαϊκού δημιουργού.

Η λογοτεχνία του Μίσσιου είναι λαϊκή τέχνη. Και αυτό γιατί γράφτηκε ακολουθώντας την πορεία του αγωνιζόμενου λαού στις χαρές, στον έρωτα, στις νίκες, αλλά και τις ήττες, την φτώχεια, τις εκτελέσεις και τις εξορίες. Είναι λαϊκή γιατί είναι γραμμένη στην γλώσσα του λαού, αποτυπώνει τα συναισθήματα του με τον πιο καθαρό τρόπο και δεν γράφτηκε για τα σαλόνια, μα από τα Τούρκικα της Καβάλας και από παιδί καπνεργατών:

«Η ζωή μας μια φορά μάς δίνεται. Άπαξ, που λένε. Σαν μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον, μ’αυτήν την αυτόνομη μορφή της, δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξουμε ποτέ. Και μεις τί την κάνουμε, ρε; Αντί να τη ζήσουμε; Τί την κάνουμε; Την σέρνουμε από δω και από κει δολοφονώντας την…

Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις.

Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις;

Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος.

Πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα;

Έτσι, μ’ αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες μας, σα να είναι βάρος. Και μάς είναι βάρος.  Γιατί δε ζούμε…  κατάλαβες;

Όλο κοιτάμε το ρολόι! Να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ’την αρχή.

Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν «αξίες», σαν «ανάγκες», σαν «ηθική», σαν «πολιτισμό».

Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών.

Αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και το διπλανό μας…

Όλα, όλα Σαλονικιέ, τ’ αφήσαμε, γι’ αυτό το αύριο, που δεν θα ‘ρθει ποτέ…

Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως:

Πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για μας.

Όμως, τ’ αφήσαμε για αύριο.

Για να πάμε πού ρε Σαλονικιέ; Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος, και δεν πάμε πουθενά αλλού παρά στο θάνατο.

Και μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό, γιατί χάθηκε άλλη μια μέρα απ’ τη ζωή μας, χαιρόμαστε!

Ξέρεις γιατί; Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας.

Την καταντήσαμε έναν καθημερινό -χωρίς καμιά ελπίδα ανάστασης- θάνατο!

Διότι, αυτός είναι θάνατος!

Ο άλλος, όταν γεράσουμε σε αρμονία και ελευθερία με τον εαυτό μας, όταν δηλαδή παραμείνουμε εμείς, δεν είναι θάνατος. Είναι μετάβαση.

Είναι διάσπαση σε μύριες άλλες ζωές, στις οποίες, αν εδώ σε τούτη τη μορφή ζωής είσαι ζωντανός, αν δεν δολοφονήσεις την ουσία σου, εκεί, θα δώσεις χάρη κι ομορφιά, όπως η Μαρία, που φούνταρε προχτές από την ταράτσα για να μην πεθάνει…

Ήρθανε να την πάρουνε, και η Μαρία, είπε το «όχι», με τον πιο αμετάκλητο τρόπο.

Πήγαμε στην κηδεία της. Και τί άκουσα τον παππά να λέει;

«Χοῦς εἶ, καὶ εἰς χοῦν ἀπελεύσει»

Και τότε κατάλαβα, πως η Μαρία σώθηκε.

Του χρόνου, όλα τα στοιχεία της, που τα κράτησε ζωντανά σε τούτη τη μορφή ζωής, θα γίνουν πανσέδες, δέντρα, πουλιά, ποτάμια… -»

Χρόνης Μίσσιος (1930 − 20 Νοεμβρίου 2012)

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Μείνετε ενημερωμένοι